پس از درست شدن اين دو مفهوم ( است ، نيست ) هنگامى كه قوهء مدركه خاصهء « نسبت » را كه قيام به طرفين است مشاهده مىكند ، در قضيهء سالبه ( مانند « اين سفيدى آن سياهى نيست » ) نسبت سلب را به طرفين قضيه مىدهد و به وسيلهء همين كار هر يك از طرفين از آن يكى جدا شده و همديگر را طرد مىكنند و از همين جا معناى كثرت نسبى ( يا عدد ) را مىيابد چنان كه در قضيهء موجبه چون طرفين را از اين معنى ( كثرت يا عدد ) تهى مىيابد به اين حال نام « وحدت » مىدهد و از همين جا